تصویری از طاهره و شوهرش جمشید سیاوشی که در دوران طلایی خمینی فاشیست به اتهام بهائی بودن اعدام شدند.

خانم طاهره (ارجمندی) سیاوشی، پرستار و مساعد هیئت معاونین بهائیان در شیراز بود. طاهره در غروب روز ٨ آذر ١۳۶١ در منزل خویش توسط چند تن پاسدار انقلاب اسلامی  دستگیر و در مرکزسپاه پاسداران انقلاب اسلامی زندانی شد. در روز ۱۱ آذر او را پس از یک بازجوئی اولیه در جلوی جوخه اعدام دروغین قراردادند. بنابر گزارشات طاهره سیاوشی به مدت ۱٢ روز در سلول انفرادی حبس شد. در طول دوران بازداشت مسئولان زندان بواسطه اعتقادات مذهبیش، اورا کافر و درنتیجه «ناپاک» تلقی کرده و همانند زندانیان سیاسی که به خدا اعتقاد نداشتند ، با او رفتاری تحقیرآمیز داشتند. برای مثال، به هنگام انتقال زندانی چشم بسته به اتاق بازجویی، نگهبانان زندان از برقراری هرگونه تماس جسمی با زندانی خودداری می‌کردند. در چنین مواقعی نگهبان سر روزنامه لوله شده‌ای را به دست زندانی می‌داد و سر دیگرش را برای پرهیز از هر تماسی، خود به دست می‌گرفت. همچنین فقط یکبار به وی اجازه ملاقات با همسرش که شدیدا شکنجه شده بود داده شد.

همسر وی جمشید سیاوشی، صاحب یک بوتیک لباس و عضو و صندوقدار محفل روحانی بهائیان در شیراز بود. جمشید نیز در غروب روز٩ مهر ١۳۶١ توسط پاسداران انقلاب اسلامی در منزل عمویش دستگیر می شود. در سلول انفرادی مرکزسپاه پاسداران انقلاب اسلامی شیراز به مدت شش هفته زندانی و توسط پاسداران انقلاب اسلامی تحت سخت ترین شکنجه ها قرار می گیرد. از آنجائیکه آقای سیاوشی به سمت صندوقدار محفل روحانی بهائیان شیراز به لیست اسامی و اطلاعات مالی بهائیان شیراز دسترسی داشت آنقدر برای اقرار شکنجه شده بود که یکبار اقدام به خودکشی می کند. بنابر گزارشات همسر و خانواده اش، جمشید بسیار لاغر شده بود و نمیتوانست روی پای خود بایستد. زخمهای شکنجه روی پا و ستون فقراتش چرک کرده بود. علاوه بر کتک و شلاق از خواب و خوراک نیز محروم بود و به خانواده اش گفته بود که شبها مسئولان او را به اطراف شهر برده تا منزل بهائیان دیگر را نشان دهد.

رئیس دادگاه انقلاب اسلامی در توجیه حکم بهائیانی که در بهمن ماه دستگیر شده بودند، طی مصاحبه‌ای با روزنامه «خبر جنوب» می گوید:

«این مسأله مسلم است که در جمهوری اسلامی ایران برای بهائیت و بهائیان کوچکترین جایی نیست.» وی می افزاید: » این افراد که محکوم به اعدام شده اند از اعضای فعال بهائیت بودند که از شر آنها افراد ساده لوح امان نداشتند و وابستگی شان به شیاطین داخل و خارج محرز و عنادشان نسبت به اسلام و مسلمین در حد زیادی آشکار بود.»

طاهره و شوهرش جمشید سرانجام در دوران طلایی خمینی فاشیست هر دو به اتهام بهائی بودن تنها به فاصله دو روز (در تاریخ های ۲۸ خرداد ۱۳۶۲ – طاهره و ۲۶ خرداد ۱۳۶۲- جمشید) توسط ماموران جلاد خمینی در شیراز اعدام می شوند.

منبع: بنیاد برومند